2 december in het jaar 1804, Een ijzige wind waait door de straten van Parijs, maar hier, binnen de machtige muren van de Notre Dame, voelt het warm.
De kathedraal is rijkelijk versierd en puilt uit met hoogwaardigheidsbekleders - de adel van Europa, generaals, diplomaten, kunstenaars - iedereen wil hierbij zijn.
En dan komt hij binnen. Napoleon. Om zijn schouders golft een mantel van purper fluweel en goud. De allure van een keizer. Aan de andere kant van de kathedraal, bij het altaar, wacht Paus Pius XII, klaar om Napoleon te kronen. Zoals het al zo vaak ging. Eeuwenlang. Maar niet hier, niet vandaag.
Napoleon doet iets onvoorstelbaars. Hij betreedt het altaar en op het beslissende moment neemt Napoleon de kroon uit de handen van de paus. Napoleon heft de kroon omhoog - zodat iedereen hem kan zien - en laat hem vervolgens zakken…
Mensen stoten elkaar aan: zien we dit nu echt? Napoleon kroont zichzelf!! Niet als dienaar van God of de kerk, maar als man van het volk. Want daar ligt nu de macht! Bij het volk! Of misschien toch vooral bij… Napoleon