Het is laat op de avond als de laatste bezoekers de donkere kamer binnenschuifelen. Tientallen mensen zitten opeengepakt tegen de wanden aan. Hun gezichten worden verlicht door het olielampje in het midden van de ruimte.
Een man staat op. Hij pakt een brood uit de kast en legt ‘m op tafel. Lucius is een man uit een van de rijkste families van de stad, maar hij houdt dat liever stil - niemand van zijn familie mag iets weten van deze bijeenkomsten.
Hij scheurt stukken van het brood, en deelt uit aan de vrouw die naast hem op de grond zit. Hij ziet hoe haar handen vol schrammen zitten. Een confronterende gedachte, hij deelt zijn brood - en zijn tafel - met een voormalige slaaf uit Syrië! Wat gebeurt hier?
Nadat iedereen een stuk brood heeft gekregen, buigen ze het hoofd. Lucius begint het gebed: “Onze vader, die in de hemelen zijt…’
Ze prevelen het gebed dat ze geleerd hebben.
Daarna gaat de beker wijn rond. Eén voor één drinken ze… allemaal.
Wat we hier meemaken is een kerkdienst. Maar eigenlijk ook… een sociaal experiment.