De avond valt in een van de oudste wijken van de stad.
Langs de oude villa's, niet ver van waar ooit het Vaticaan zal verrijzen, sluipt een jonge man langs de donkere muren. Hij kijkt schichtig om zich heen, en pakt uit zijn tas een beitel.
Hij begint te kerven.
Het zal een historische tekening worden. Een tekening die wij nu nog steeds kunnen bewonderen. Maar niet omdat hij zo mooi is.
Het is Jezus aan het kruis - misschien is het wel de oudste afbeelding van Jezus die we hebben. Maar dan NIET zoals je hem verwacht. Het is Jezus met de kop van een ezel.
Daarnaast een figuurtje dat hem met opgeheven handen aanbidt.
Het sarcastische onderschrift luidt: ‘Alexamenos - zo heet het figuurtje blijkbaar - aanbidt zijn God’.
Ja… de oudste afbeelding van Jezus is een… spotprent.
Ja, het contrast met nu - bijna 2000 jaar later - kan eigenlijk niet groter. In plaats van een spotprent is de kruisiging van Jezus inmiddels de meest afgebeelde gebeurtenis in de geschiedenis.
Musea hangen vol met kruisigingen (denk aan Rembrandt maar ook Dali en Picasso.). Het kruis prijkt ook op talloze gebouwen, kettinkjes, vlaggen van landen en logo’s van liefdadigheidsorganisaties zoals het Rode Kruis. Kortom: het kruis is misschien wel het bekendste symbool ter wereld geworden. Maar dat roept de vraag op: hoe is dit bespottelijke tafereel uitgegroeid tot het icoon van onze beschaving? En hoe is die gekke, kleine sekte van christenen de GROOTSTE wereldreligie geworden? Een belangrijke vraag, want - hoe je het ook went of keert - we zijn er ALLEMAAL door beïnvloed. In hoe we denken, en wat we doen.
Hier… begint Onze Ongelooflijke Geschiedenis