De kooplieden Marcus en Rufus banen zich een weg door drukke, smalle steegjes. Ze haasten zich om de beste spreker uit hun tijd met eigen ogen te aanschouwen: de man die de geschiedenis in zal gaan als Johannes Kriesostomus, oftewel Guldenmond - zo geweldig kon hij spreken.
Ze glippen de koele maar overvolle basiliek binnen.
Maar in plaats van een honingzoet betoog van Guldenmond, worden ze geconfronteerd met een regelrechte donderpreek.
Johannes Kriesostomus komt met vlijmscherpe teksten, en dan vooral over jonge mannen. Jonge mannen en hun seksuele moraal.
“Hoe kunnen jullie je vrouw zo vernederen, door seks te hebben met slavinnen!? Jullie zeggen wel dat vrouwen kuis moeten zijn, maar dat geldt net zo goed voor mannen! Zijn jullie soms meer dan vrouwen?! Ik zeg jullie, vrouwen zijn even vrij, en even waardevol als mannen!"
'De toehoorders verstijven, sommigen met open mond, anderen met gefronste wenkbrauwen.
De woorden slaan in als een bom.