Dagenlang vergaderde Paus Urbanus II met honderden geestelijken. Het ging over hervormingen binnen de kerk. Belangrijk, ongetwijfeld, maar alles valt in het niet bij wat nu staat te gebeuren.
De paus houdt zijn slottoespraak, buiten op het veld.
‘Zeer geliefde broeders. Beloof onder elkaar de vrede te bewaren. Ik eis dat u allen de wapenstilstand in uw bisdom handhaaft. En als iemand deze wapenstilstand verbreekt, zal hij van dit concilie worden vervloekt.’
Eensgezind stemmen de bisschoppen in.
Maar dan, slaat paus Urbanus ineens een andere toon aan:
‘Er is droevig nieuws uit Jeruzalem en Constantinopel! Een verachtelijk volk, volkomen vreemd aan God - heeft het land van onze medechristenen geroofd en met zwaard en vuur verwoest.’
Onder de geestelijken gaat een siddering van verontwaardiging rond.
‘Om deze reden smeek ik u namens de Heer om alle mensen, van welke rang dan ook, voetvolk en ridders, arm en rijk, te overtuigen om onmiddellijk hulp te bieden aan die christenen en dat verachtelijke ras te verdelgen!
Even is het stil.
En dan, uit de menigte, breekt een roep los:
“Deus vult! Deus vult! God wil het! God wil het!”